Deniz , güneş ve ılık kumlar bir de doya doya resim... Hayatım bunlardan ibaretmiş! Bisüre denize bakıp kitabımı yazdıktan sonra güneş batmaya başladı. Kitabı bırakıp gökyüzüne bakmaya başladım. Etrafta sadece 1-2 tane çocuk vardı. Ama takmıyordum. Sen , evet sende vardın ömer abi. O çocuklardan biri de sendin. Orda kum ile oynayan küçük çocuk sendin. Ama çok yaramazdın. Güneş batınca elime kitabımı da alıp kumsaldan ayrılıyodum ki arkamdan seslendin
-Oyun oynayabilir miyiz?
Nerden bilebilirdim ki o oyunun hayat olucağını! Her sıram geldiğinde korkuyordum sana kötü bişeyler olcak diye! Sonra büyüdün. Büyüdüğünde beni unutmuştun! Çoktan gitmiştin ARKADAŞK 'ım...
tabii bu bi hayal. Gerçek olmasını ister miydim? Hayır istemezdim. Çünkü her hayal gerçek olursa ne anlamı kalır ki hayalinin. Bence hayaller sadece hayal köşemde rahatlar. Rahatlarını bozmaya hiç gerek yok!!!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder